Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Η σωτηρία του αρχαιότερου νεολιθικού οικισμού στην Ευρώπη στα χέρια της νανοτεχνολογίας

Στα χέρια πανεπιστημιακών ερευνητών, που δεν φοβούνται να ρισκάρουν, συνδυάζοντας την επιστήμη τους με αυτήν της νανοτεχνολογίας, βρίσκεται η σωτηρία του παλιότερου νεολιθικού οικισμού στην Ευρώπη, που βρίσκεται στο Δισπηλιό Καστοριάς.
Αυτό θα γίνει με τη χρήση υλικών πολύ μικρής διασποράς, με στόχο να επιτευχθεί στερέωση, δηλαδή ανάκτηση της συνεκτικότητας των ευρημάτων, όπως διευκρίνησε ο Λέκτορας στο τμήμα συντήρησης αρχαιοτήτων και έργων τέχνης στο ΤΕΙ Αθήνας, Αλέξης Στεφανής.
Σύμφωνα με τον κ. Στεφανή, «οι κάτοικοι της εποχής, χρησιμοποιούσαν τον Πηλό σαν επίχρισμα στις καλύβες που έστηναν με καλάμια και στη συνέχεια τις έντυναν με πηλό. Σήμερα οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τον νεολιθικό αυτό οικισιμό, αλλά κατά την ανασκαφή επειδή ο πηλός έχει ιδιότητες που τον καθιστούν ευάλωτο στο περιβάλλον και τον χρόνο, τα ευρήματα που βγάζουν καταρρέουν και γίνονται σκόνη, με αποτέλεσμα η ανακάλυψη να χάνεται».
Και εδώ έρχονται οι επιστήμονες να βρουν τη λύση και όπως μας εξήγησε ο κ. Στεφανής, αυτή φαίνεται ότι βρέθηκε.
Όπως μας διευκρίνισε, το πρόβλημα βρήκε τη λύση του στην χρησιμοποίηση υλικών που φτιάχνονται επάνω στη βάση της νανοτεχνολογίας. Έτσι πειράματα που έγιναν στο εργαστήριο, σε πηλό που λήφθηκε από τον νεολιθικό οικισμό στο Δισπηλιό διαπιστώθηκε ότι ο εμποτισμός της μάζας του πηλού με νανοϋλικά, οδηγεί τελικά στην αποκατάσταση της συνεκτικότητάς του και έτσι όπως όλα δείχνουν ο αρχαιότερος νεολιθικός οικισμός στην Ευρώπη θα σωθεί και θα μπορούν Έλληνες και ξένοι να τον επισκεφτούν.
Τέλος του τρέχοντος έτους οι ερευνητές θα μεταβούν στο σημείο και θα κάνουν την εφαρμογή, δηλαδή θα εμποτίσουν με νανοϋλικά τον πηλό σε συγκεκριμένο αριθμό ευρημάτων και στη συνέχεια θα επιστρέψουν έναν χρόνο μετά, προκειμένου να διαπιστώσουν τα αποτελέσματα της επέμβασής τους, όπως ο ίδιος σημείωσε.
«Αν έχουμε επιτυχή αποτελέσματα η εφαρμογή θα γίνει σε μεγάλη έκταση με το κόστος να μην κρίνεται απαγορευτικό ακόμα και εν μέσω της οικονομικής κρίσης», όπως μας υπογράμμισε.
Ωστόσο, όπως έσπευσε να διευκρινίσει, ένα μνημείο είναι σαν ένα γέροντα, που θέλει φροντίδα καθημερινή και συχνή. «Το συντηρώ, το αποκαθιστώ, αλλά δεν πρέπει να το αφήνω στην τύχη του, αντιθέτως όμως θα πρέπει να είμαι κοντά του, να το προσέχω να το επισκέπτομαι και να κάνω τις απαραίτητες ενέργειες όπου η φθορά του χρόνου έχει προκαλέσει βλάβες», υπογράμμισε.
Σαν λαός ο κ., Στεφανής είπε ότι δυστυχώς δεν προσέχουμε τα μνημεία και τις αρχαιότητες, αφού δεν είμαστε εκπαιδευμένοι, ούτε και έχουμε την παιδεία για να το πράττουμε.
Στο σημείο βέβαια αυτό παραδέχθηκε ότι όσοι ασχολούνται με τον κλάδο ευρύτερα, φέρουν ευθύνη και τόνισε ότι δεδομένου ότι έχει εντοπιστεί το κενό, υπάρχει διάθεση και πρόθεση από την επιστημονική και ακαδημαϊκή πλευρά, αυτό να καλυφθεί.



Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Graffiti - Τέχνη ή "βανδαλισμός";

Φανοστάτης, Πλατεία Εξαρχείων

Ιστορία: H ιστορία του Graffiti ταυτίζεται με εκείνη των επιγραφών. Μια μορφή graffiti συναντάμε σε αρχαίους τάφους, στα ερείπια ιστορικών πόλεων όπως η Ρώμη και η Πομπηϊα, καθώς επίσης (κατά κόρον) σε χριστιανικές κατακόμβες. Σήμερα οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται το graffiti σαν μορφή βανδαλισμού και στις περισσότερες χώρες διώκεται ποινικά.

Η αρχέγονη μορφή του ανάγεται στα 30.000 π.χ. περίπου, όταν ο προϊστορικός άνθρωπος ζωγραφίζει σε σπήλαια χρησιμοποιώντας κόκκαλα ζώων και πρωτόγονες χρωστικές ύλες. Αυτές οι δημιουργίες γίνονταν συχνά με τρόπο τελετουργικό, σε τοποθεσίες που αποτελούσαν «άβατο» για τους μη μυημένους. Τις περισσότερες φορές αποτύπωναν στους τοίχους σπηλαίων εικόνες από τη ζωή των ζώων και από κυνηγετικές εκστρατείες. Αυτή η μορφή πρώϊμου graffiti συνέβαλε στο να φωτιστεί κατά πολύ το τοπίο, σχετικά με τον τρόπο ζωής του προϊστορικού ανθρώπου. Για παράδειγμα η “Σαφαϊτική” μια πρωτογενής αραβική διάλεκτος, δεν θα ήταν γνωστή χωρίς τις σπηλαιογραφίες...

Το graffiti στην Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη: Το πρώτο δείγμα “graffiti” στην Αρχαία Ελλάδα συναντάμε στην Έφεσσο. Οι αναφορές λένε πως πρόκειται για “διαφήμιση” ενός τοπικού οίκου ανοχής σε πλακόστρωτο δρόμο της εποχής και αποτελείται από ένα αποτύπωμα εταίρας που η παλάμη της αμυδρά αναπαριστά την καρδιά και πλαισιώνεται από ένα αποτύπωμα ποδιού και έναν αριθμό. Αυτό σύμφωνα με άλλους δηλώνει ότι ο αδελφός της εταίρας βρισκόταν εκεί κοντά και το αποτύπωμα του χεριού συμβόλιζε την πληρωμή.

Η ανασκαφή της Πομπηϊας που καταπλακώθηκε από τον Βεζούβιο φέρνει στο φώς πολλές ενδείξεις για τη σημασία της τοιχογραφίας “graffiti” κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Βλαστήμιες, ξόρκια, πολιτικά συνθήματα ακόμα και ερωτικοί στίχοι γράφονται στους τοίχους της προχριστιανικής Ρώμης. Να ένα δείγμα στίχων ερωτικής απογοήτευσης που βρέθηκε σε αρχαίο ρωμαϊκό τοίχο:

Quisquis amat. veniat. Veneri volo frangere costas

fustibus et lumbos debilitare deae.

Si potest illa mihi tenerum pertundere pectus

quit ego non possim caput illae frangere fuste;
Όποιος αγαπά, ας πάει στο διάβολο.

Θέλω να κόψω τα αστεία της Αφροδίτης

και να της στραβώσω τα πόδια

χτυπώντας τη με ένα ρόπαλο

Αν εκείνη μπορεί να σπάσει την ευαίσθητη καρδιά μου,

Γιατί κι εγώ να μη της δώσω μια στο κεφάλι;
Το graffiti σήμερα: Σήμερα το graffiti συνδέεται με την κουλτούρα του hip-hop και αναρίθμητες από τις τεχνοτροπίες του έχουν τις καταβολές τους στο μετρό (subway) της Νέας Υόρκης. Graffiti εκπληκτικής ομορφιάς μπορεί να δει κανείς στα περισσότερα βαγόνια του νεοϋρκέζικου subway. Στην Ευρώπη, τα πρώτα δείγματα σύγχρονου πολιτικού graffiti συναντάμε στα γεγονότα του Μάη του '68° χαρακτηριστικό σύνθημα της εποχής ήταν το “Η ανία είναι αντεπαναστατική”. Αντίστοιχη ήταν κατά τις δεκαετίες του '60 και του '70, η εξέλιξη του rock'nroll graffiti στο λονδρέζικο subway. Το σύνθημα “Ο Κλάπτον είναι θεός” κυριάρχησε για πολύ καιρό στους τοίχους του Λονδίνου.

Το graffiti στη σύγχρονη Ελλάδα: Στην κατοχική Ελλάδα, στη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα στη χούντα, το σύνθημα πήρε τη μορφή της αντίστασης. Η μεταπολίτευση χαρακτηρίστηκε από πολιτικά συνθήματα, με πιο αντιπροσωπευτικό εκείνο που εκφράζει την αναρχοαυτόνομη αντίληψη. Σήμερα ρατσιστικά, οικολογικά, αναρχικά συνθήματα, συνθήματα γηπέδου, θρησκευτικά, συνεχίζουν την παρουσία τους, στους τοίχους των ελληνικών πόλεων.


To graffiti ανδρώθηκε στην Ελλάδα από κλειστές ομάδες (crew), οι οποίες δημιούργησαν τα πρώτα Graffiti στα τρένα των ΗΣΑΠ και του ΟΣΕ στις αρχές του '90. Τα πρώτα ακούσματα της ραπ μουσικής, το πρώτο hiphop συγκρότημα (TXC), η έλευση των περιοδικών, των βιβλίων («Spraycan Art») και των σπρέι, τους έδωσαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν ένα ακόμη δέλεαρ. Ακολούθησαν επισκέψεις ξένων writers, (Colorz, Bez κλπ) το 1992-93, οι οποίοι βοήθησαν τα νέα μέλη με την εμπειρία τους.

Τα σχολικά κτίρια αποτέλεσαν τις προσφορώτερες επιφάνειες για τη δημιουργία και παρουσίαση των έργων και η μίμηση από πολλούς νεαρούς δεν άργησε. Όπως δεν άργησαν και οι αντιδράσεις, με απειλές για αποβολές και κατηγορίες για βανδαλισμούς. Σήμερα η φύλαξη των σχολείων επιτρέπει μόνον παρεμβάσεις που γίνονται κατόπιν αιτήσεως και εγκρίσεως.

Τα βαγόνια των ΗΣΑΠ και του ΟΣΕ δέχτηκαν και αυτά τις πρώτες πινελιές των writers και οι «επεμβάσεις» συνεχίζονται και σήμερα. Το μετρό «παίρνει σειρά», αποτελώντας το μεγαλύτερο δέλεαρ για τους παράνομους writers, οι οποίοι «βρίσκουν τον δρόμο ζωγραφίζοντας τις επιθυμίες τους». Τα έργα τους όμως δεν εμφανίστηκαν ποτέ μπροστά στα μάτια των επιβατών, αφού τα βαγόνια αποσύρονταν και καθαρίζονταν άμεσα.

Πώς αντιμετωπίζεται σήμερα: Το graffiti συνεχίζει τον δρόμο του και στην Ελλάδα με εκδηλώσεις να ανάβουν «φλόγες» και νέες ομάδες να δημιουργούνται, προσωπικές πρωτοβουλίες να ομορφαίνουν χώρους μακριά από τη δημοσιότητα κ.λπ.

Enviro: Σχεδιασμός Graffiti στην Ερμούπολη - Εκδηλώσεις Re-Act 2009 
Χωρίς να διαφέρουν σε τίποτα από το εξωτερικό, οι αντιδράσεις του ελληνικού κοινού ποικίλλουν: άλλοι το θεωρούν βανδαλισμό, άλλοι τέχνη και άλλοι απλώς graffiti!!
Enviro – Πηγές Wikipedia, Καθημερινή
Αναδημοσίευση από: http://www.enviro.gr/eikastika/fotografia/2019/1004071270633934_5115101311/lightbox_slideshow.php

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΜΕ ΠΙΝΕΛΟ ΜΠΟΓΙΑΤΖΗ!!!

(ΟΛΑ ΤΑ ΒΑΦΕΙ, ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΧΑΙΡΩΝΕΙ)
-----------------------------------------------------------

Όχι, με τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει αυτός ο κόσμος…

Συνωστισμός καθημερινών σφαλιάρων κρύβουν τον ήλιο, σβήνοντας και το παραμικρό ίχνος χαμόγελου…

Είναι ν’ απορεί κανείς με την κατάντια του εγκεφάλου μας. Αρχίζω να πιστεύω ότι πραγματικά μας ψεκάζουν με δόσεις ηλιθιότητας…

Πώς είναι δυνατόν να ’χεις αναπνευστικό πρόβλημα, και αντί να πας στον πνευμονολόγο γιατρό, να ζητάς γιατρειά από τον σιδερά της γειτονιάς σου…

Σήμερα το πρωί έπεσε η ματιά μου στο ανάγλυφο της πλατείας - που είναι θύμηση της αδελφοποίησης της πόλης ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ με την πόλη SAINT-BRIEUC της ΓΑΛΛΙΑΣ - και στραβώθηκα…
Αφιερωμένο στην αδελφοποίηση της Αγίας Παρασκευής με τη Γαλλική πόλη Saint
Γλύπτης : Κυριάκος Ρόκος

Για τον Θεό που πιστεύετε, αντί το γλυπτό να αποκατασταθεί από εξειδικευμένους συντηρητές, ο Δήμος το έβαψε ΧΡΥΣΟ με λαδομπογιά, χωρίς να ρωτήσει κανέναν για τις συνέπειες, ούτε καν τον γλύπτη που το ’φτιαξε και που τυχαίνει να ’μαι ακόμα ‘εν ζωή’…

Λίγα μέτρα πιο πέρα, το ΜΑΡΜΑΡΙΝΟ βάθρο του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, μπογιατισμένο με ΑΣΠΡΗ λαδομπογιά…
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Γλύπτης: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Ακούτε κόσμε; Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ, ΖΗΛΕΥΤΟ, ΛΕΥΚΟ ΜΑΡΜΑΡΟ…

Πουθενά στον κόσμο δεν γίνονται τέτοιες βλακείες που προσβάλουν την υπόστασή μας. Και να φανταστεί κανένας ότι, το μόνο πράμα που μας έχει απομείνει για να ’μαστε περήφανοι, είναι η ΤΕΧΝΗ.

Αλίμονο αν πέσουν στα χέρια του Δήμου μας, ο ΕΡΜΗΣ του Πραξιτέλη ή τα Γλυπτά του Παρθενώνα, που ζητάμε απ’ το βρετανικό κράτος…

Δεν ξέρω τι άλλο να πω, παρά να εκλιπαρήσω το ανύπαρχτο Υπουργείο Πολιτισμού, να προστατέψει τα έργα Τέχνης, απ’ τον μπογιατζή Δήμαρχο της Αγίας Παρασκευής, που μ’ ένα πινέλο βάφει απερίσκεφτα, ό,τι δεν ταιριάζει με την αισθητική του, προκειμένου να το ‘διορθώσει’ σε ‘κάτι το ωραίον’, κάτω απ’ το απαθές βλέμμα της Αντιπολίτευσής του…

Λυπάμαι βαθύτατα τον Δήμαρχο μιας πόλης, που μπερδεύει τα Έργα ΤΕΧΝΗΣ με τους σκουπιδοτενεκέδες, και τα καλλωπίζει ‘ομοιομόρφως’…

Εξακολουθώ να μην κατηγορώ τους νέους που μουτζουρώνουν τ’ αγάλματα…

Τα χέρια τους είναι προέκταση της καλλιέργειας και της στάσης ζωής των γονιών τους, αλλά και της αλαζονικής αδιαφορίας τής κάθε είδους εξουσίας…

27-3- 2012

Κυριάκος ΡΟΚΟΣ

Γλύπτης – καθηγητής τμήματος ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ & ΕΡΓΩΝ ΤΕΧΝΗΣ,

Τ.Ε.Ι Αθήνας

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Η σύλληψη και η μορφή ενός έργου

Από το βιβλίο του Γιάννη Παππά «Μικρή Συλλογή» (κείμενο με αφορμή τον γλύπτη Αντώνη Αντώνιο):

Μου μιλούσε για τα έργα του, την τέχνη.

- Ευρήκα, μου είπε, στην ακροθαλασσιά ένα παλιό ντεπόζιτο μετάλλινο – ωραίο! Το είχε καταφάγει η σκουριά και η αρμύρα· τρύπες, τρύπες διαφόρων σχημάτων σαν κεντήματα, μα έμενε πάντα η κυβική δομή του, και είχεν αποκτήσει μιαν απαράμιλλη πατίνα: άλλου ώχρες διάφορες, άλλου πράσινο, άλλου κοκκινωπό ή γκρίζο – ένα ωραίο αντικείμενο! Ήμουν ευτυχής με το εύρημα. Γιατί το πρόσεξα; Γιατί μου άρεσε; Γιατί το μάζεψα; Θα απαντήσω.

Μέσα σ’ ένα μεγαλύτερο κιβώτιο από διαφανές πλεξιγκλάς τοποθέτησα το κατεστραμμένο ντεπόζιτο· το περιέχον και το περιεχόμενο. Συμπλήρωσα το έργο μου με δύο μικρούς σωλήνες: ο ένας βγαίνει από το πλεξιγκλάς, στρέφει προς τα κάτω, προς τη γη, ο άλλος βγαίνει από το ντεπόζιτο, πηγαίνει προς τα επάνω, και ύστερα γυρίζει προς τη γη – σωλήνες εισαγωγής εξαγωγής.

Με απασχολεί το θέμα της φθοράς και της αφθαρσίας, της ανακύκλωσης και της ατέρμονης συνέχειας.

Ξέρετε, μου είπε, είναι conceptual art (αυτό που λέμε ελληνικά «νοηματική» ή «εννοιολογική τέχνη»).

Δεν ήταν δυνατό να έχω αντίρρηση, και παρακολουθούσα με προσοχή. Με υπομονή μου εξέθεσε τη σύλληψη του έργου και τη μορφή που την εκφράζει.

- Τα δύο διαφορετικά υλικά συμβολίζουν τη φθορά και το αντίθετό της: σκουριασμένο μέταλλο και αναλλοίωτο πλεξιγκλάς. Η διαδρομή των σωλήνων υποδηλώνει ότι όλα ξεκινούν από τη γη και επανέρχονται στη γη αενάως. Σκέπτομαι ένα ορισμένο θέμα, αναζητώ αντικείμενα – οτιδήποτε και σε οποιαδήποτε κατάσταση. Επεμβαίνω τροποποιώντας τα κάποτε ή τα συνδυάζω με άλλα, ώστε να εκφράζεται η ιδέα μου. Την προσήλωσή μου με εμμονή στην ιδέα της φθοράς και της αφθαρσίας εκφράζω με αυτό το έργο μου, που έχει τίτλο «Αφιέρωμα στον Ήφαιστο και τη Δήμητρα».Το εργαστήριο του θεού βρίσκεται στα έγκατα της Γης – από εκεί ξεκινά η δύναμη και η ενέργεια, το υπόγειο πυρ. Η Δήμητρα, χθόνια θεά, είναι εκείνη που μετατρέπει την ανόργανη ύλη σε οργανική, στα μυστηριώδη βάθη της μητέρας Γης.

Αλλά το έργο αυτό έχει και συνειρμικές διασυνδέσεις: με τον αρχαίο ελληνικό λόγο «Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω», με το σύγχρονο ελληνικό λόγο «ζούμε εντός του μέλλοντός μας» και με το θρησκευτικό λόγο «Το φθαρτόν ενδύεται την αφθαρσία και το θνητόν την αθανασία». Αυτός είναι ο αισιόδοξος θάνατος της θρησκείας.

Αυτά ειπώθηκαν με μια ανάσα, και αν τα συγκράτησα ακριβώς, είναι γιατί σημείωνα. Όταν σταμάτησε, σηκώθηκε. Ο καλλιτέχνης αυτός είναι γιγαντόσωμος, άντρας ώριμης ηλικίας, με γένια. Όπως καθόμουν χαμηλά, μου φάνηκε τεράστιος στο ημίφως του δωματίου. Πήρε τη στάση του χάλκινου Ποσειδώνα που είναι στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, με εντυπωσιακή ακρίβεια –ιδίως στην έκφραση των χεριών, των δακτύλων– και είπε με βαριά φωνή: - Και μήπως δεν είναι conceptual art αυτά τα δύο χέρια, το ένα τεντωμένο σαν να θέλει να φθάσει κάτι για να το θωπεύσει και το άλλο απειλητικό, έτοιμο να κεραυνοβολήσει, μήπως δεν εκφράζουν δύο αντίθετες, ισχυρές, υπέροχες έννοιες;

Έμεινε για λίγο έτσι, ζυγιάζοντας το βάρος του σώματός του πότε στο ένα πότε στο άλλο πόδι, περιμένοντας ίσως κάποιο σχόλιο ή μια αντίδραση από μέρους μου.

- Το μόνο που μπορώ να παρατηρήσω, του είπα, είναι ότι τα έργα σου πρέπει να τα συμπληρώνει ο προφορικός ή ο γραπτός λόγος. Θα ήταν μια καλή ιδέα δίπλα στο έργο να υπάρχει ένα κείμενο ή ένα μαγνητόφωνο που να λέγει όσα μου είπες.

- Και γιατί όχι; απάντησε. Φαντασθείτε μία αίθουσα εκθέσεων, με λαμπρό φωτισμό, μαρμαροστρωμένη, με έργα που θα τα έβλεπες και θα σου μιλούσαν: Είμαι «Το Αφιέρωμα στον Ήφαιστο και τη Δήμητρα» και να γιατί ή είμαι «Ο Μυστικός Δείπνος» ή «Η Αέναη Υπέρβαση». Και να τι εννοώ μ’ αυτό το τραπέζι, με ένα εκμαγείο ποδιού, ένα ποτήρι κρασί και ένα καρβέλι ή μ’ αυτό το σανιδένιο κρεβάτι, μισοκαμένο και γεμάτο καρφάρες.

Συμφώνησα. Ο μονόλογος αυτός δεν ήταν για συζήτηση και ο καλλιτέχνης χαμογελώντας με χαιρέτησε κι έφυγε.


005 «Συνειρμική διασύνδεση»- 1987


002 «Αφιέρωμα στην Αθήνα»- 1985


Βιογραφικό

Ο Κύπριος γλύπτης του καθαρού και σκωπτικού βλέμματος

Το πλήρες του όνομα είναι Αντώνης Αντώνιος Θράσου Θεοχάρους. Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1942. Όταν ήταν τριών χρόνων, η οικογένειά του συγκατοικούσε με την οικογένεια του Τεύκρου Ανθία (του σημαντικότερου ποιητή της Κύπρου). Από το έκτο έτος της ηλικίας του, ο πατέρας του είχε εργαστήριο μωσαϊκών, με κοινή αυλή και περιβόλι με το εργαστήριο του Σόλωνα Φραγγουλίδη (βραβείο σε παγκόσμια έκθεση), στο Καραβοστάσι (Σολέας).

Ο Φραγγουλίδης διέκρινε από τότε το ταλέντο του Αντώνιου (στην τέχνη) και του έδωσε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής.

Στο Παγκύπριο Γυμνάσιο ο Τηλ. Κάνθος και ο Διαμαντής (ο οποίος μοιράστηκε το πρώτο βραβείο με τον Χένρυ Μουρ), εκτός από τα τυπικά μαθήματα του σχολείου, τον φρόντισαν ιδιαίτερα στην τέχνη της ζωγραφικής.

Μετά το Γυμνάσιο σπούδασε διακοσμητική και αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ασχολήθηκε όμως περισσότερο με τη γλυπτική και τη ζωγραφική.

Το 1986 στην Ελλάδα γνώρισε τον Ακαδημαϊκό γλύπτη Γιάννη Παππά στου οποίου το εργαστήριο έμαθε περισσότερα για την τεχνική και την τέχνη της Γλυπτικής. Συνεργάστηκε δε μαζί του σε ορισμένα έργα.

Έχει λάβει μέρος σε παγκύπριες, πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις.

Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε ατομικές εκθέσεις από το 1970.

Το 1997 συμμετέχει στο πρώτο Φεστιβάλ εικαστικών τεχνών στη Λευκωσία.

Το 1999 με άλλους τέσσερις Τήνιους καλλιτέχνες συμμετέχει σε έκθεση με θέμα την «Οδύσσεια», στο Μοντελιμάρ της Μασσαλίας, στη Γαλλία.

Το 2000 η ίδια έκθεση στην αναγεννησιακή πόλη Ανσιέρ της Γαλλίας.

Έργα του υπάρχουν στην πινακοθήκη Πιερίδη, στο σπίτι της Κύπρου «Αθήνα», στην πινακοθήκη σύγχρονης τέχνης στη Λευκωσία, στο Μουσείο Αιγαίου, στα Μουσεία Μοντελιμάρ, Μασσαλίας και Ανσιέρ στη Γαλλία, σε Δημόσια ιδρύματα και σε ιδιωτικές συλλογές και πολλές χώρες του κόσμου.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Χρωματιστοί υαλοπίνακες: Τεχνολογία, Διάβρωση και Συντήρηση


Α. Καραμπότσος, Μ. Κοντονικολή, Β. Λαμπρόπουλος

Περίληψη

Το βιβλίο περιέχει στο πρώτο κεφάλαιο ιστορικά δεδομένα σχετικά με την εξέλιξη των χρωματιστών υαλοπινάκων στην Ελλάδα και σε άλλες περιοχές της λεκάνης της Μεσογείου αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στο δεύτερο κεφάλαιο παρουσιάζονται, η τεχνολογία και η διακόσμηση των χρωματιστών υαλοπινάκων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Στο τρίτο κεφάλαιο περιγράφονται τα είδη φθορών των υλικών των χρωματιστών υαλοπινάκων, που οφείλονται στην παρουσία υγρασίας, ατμοσφαιρικής ρύπανσης, βιολογικών επικαθίσεων, εναλλαγών θερμοκρασίας και προηγούμενων επεμβάσεων συντήρησης. Στο τέταρτο κεφάλαιο περιγράφονται δεδομένα συντήρησης και αποκατάστασης των χρωματιστών υαλοπινάκων, όπως ανάλυση του δομικού υλικού, καθαρισμοί και στερεώσεις των επιφανειών, συγκόλληση των θραυσμάτων, συμπλήρωση των περιοχών που λείπουν και τελική αισθητική αποκατάσταση του χρωματιστού υαλοπίνακα.

ISBN 978-960-90083-4-1

Το βιβλίο διατίθεται από τον Β. Λαμπρόπουλο: